talandi um a vera í ruglinu 
"fólk er fífl"
Hafið þið pælt í þessu?? eru ekki bara allir yndislegir en maður
er sjálfur bara svo mikið fífl að treysta öðrum og svo endar maður
í rugli.. ég held það, ég held líka að eftir að hafa treyst
einhverjum og síðan fer sá aðili og slær þig undan undir með orðum,
þá missir maður eiginleikann að geta treyst öðrum. Ætli maður haldi
sig ekki bara í ákveðinni fjarlægð frá fólki yfir höfuð...??
Gæti verið,,,,, ég held það,,, ahhh... Hafið þið
upplifað að vera til en finna ekki neitt, vera svo dofin að þið
getið ekki einu sinni verið sár, leið, glöð ??? bara ekki neitt,,
maður er bara tómur og finnur ekki fyrir neinu.. meira að segja
engin sektarkennd og rökhugsun flýgur nánast út um gluggann.. úff
ég mæli ekki með þessu ástandi. það heltekur mann alveg og svo veit
maður ekki fyrr en allt sem niður var bælt kemur upp og þá tekur
nokkra daga að pota draslinu niður aftur.. og svo fer maður í
"ruglið"... AAAAAAAAAAA
ég er alveg búin að fá nóg... af hverju hverfur þetta
ekki!?!?!!!!!